Σε περιμένω μαμά

 

Σε περιμένω μαμά

θα ανταμώσουμε πάλι όταν έρθει η ώρα
θα αγκαλιαστούμε ξανά
σε πιο όμορφους τόπους.
Πες και στον μπαμπά να μην ανησυχεί
είναι γαλήνια εδώ
έχει πολλά λευκά λουλούδια
και άσπρα πουλιά που πετούν ελεύθερα
σε τοπία καταπράσινα και αμόλυντα.
Τα δάκρυα έχουν ξεπλύνει τις πληγές μας
οι μνήμες πια δε μας πονούν
και οι ψυχές μας είναι καθαρές
σαν ολόχρυσα φτερά.
Σε περιμένω μαμά
όλους σας περιμένω
όλοι σας περιμένουμε
θα ανταμώσουμε πάλι όταν έρθει η ώρα
εδώ στον ουρανό των αγγέλων
μακριά από το ψέμα του κόσμου
μακριά από το σκοτάδι του ανθρώπου.  

 

 

Εις μνήμην

Τέμπη 28-2-2023   

 

 

 

 

 

Μάρτης 2023  

 



ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

 

Υπάρχουν κάτι συναισθήματα

τόσο σκληρά
όσο η λεπίδα ενός μαχαιριού
στην ανυποψίαστη σάρκα,
τόσο επώδυνα
όσο το τελευταίο δάκρυ
μιας ανάλγητης νύχτας. 

            
                                                                   Ιούλης 2020

 

Ζωγραφική με soft pastels: Έλενα Κανδηλάκη

 


 

Παράσταση

 

Εγκλωβισμένα θύματα

στα νύχια ματωμένης καριέρας
γδέρνουν την ψυχή τους
και τα κομμάτια πετάνε
στο αδηφάγο χειροκρότημα.
Η αυλαία ανοίγει
δυνατές μουσικές
εντυπωσιακά σκηνικά
λόγια μεγαλεπήβολα
να σκεπάζουν τις κραυγές
κάτω από τα προσωπεία
και ο χορός ανούσιος
στην πλοκή θλιβερής τραγωδίας.
Οι εποχές υποκρίνονται
μπροστά στο απαράλλαχτο φόντο
και ο χρόνος ανήμπορος να βελτιώσει νοοτροπίες
θεμελιωμένες στο αίμα του
κολλημένες στο δέρμα του
σαν αγιάτρευτη λέπρα.

Μη μιλάς

θα ξυπνήσει το τέρας
θα καταπιεί το λαρύγγι σου
θα σου βγάλει τα μάτια…

Ανήθικοι δάσκαλοι

διδάσκουν την αδίστακτη εξουσία
την ανθρωποφαγία χωρίς διάλειμμα,
το πιο σημαντικό μάθημα της επιτυχίας
το «ξέρω μα δε μιλώ». 
Και ο θίασος μεγαλώνει*
σε όλες τις Τέχνες απλώνεται
σε όλες τις εργασίες
μολύνει τις πόλεις μας
καθοδηγεί τα παιδιά μας,
κι εμείς ανίδεοι θεατές
ηρωοποιούμε, θαυμάζουμε, χειροκροτούμε
μεταμφιεσμένα φρικιά
στο τσίρκο του παραλόγου.

 

*και ο θίασος μεγαλώνει

Ο στίχος είναι από το τραγούδι Welcome to the show του Παύλου Σιδηρόπουλου.

 

 

 2021

 

Πουλί μου διαβατάρικο

 

 

Πουλί μου διαβατάρικο

έρχεσαι και πηγαίνεις
γι’ αυτά που βλέπεις δε μιλάς
γι’ αυτά π’ ακούς σωπαίνεις

και μένα μάθε να πετώ, άιντε

να φεύγω το χειμώνα
το καλοκαίρι να γυρνώ, άιντε
μέσ’ του Μαγιού το χρώμα. 

 

 

Έλα βάρκα κι είμαι μόνος

και φυσά πανί ο πόνος.

 

 

 

Πουλί μου διαβατάρικο

άνοιξε τα φτερά σου
τον πόνο πάρε μακριά
τα μάτια να μην κλάψουν

να έχω ό,τι αγαπώ, άιντε

κι ό,τι με θε να μ’ έχει
να τον πετάς τον καημό, άιντε
μέσ’ στο νερό να πέφτει.

 

 

Έλα βάρκα με τα μένα

πάρε με από τα ξένα.

 

 

 

 

 

Αύγουστος 2020

                          Κατακλείδα





τα ποιήματα είναι σαν τα δέντρα
τα φυτεύεις κι εκείνα
απλώνουν τα φύλλα


Το παράπονο του Χάρου



Με ζουρνάδες και νταούλια
τον Αχέροντα περνώ
‘κούει ο Χάρος το τραγούδι
και μιλάει στο θεό:
αχ θεέ μου δεν αντέχω
να τους πάρω απ’ το χορό. 


Δε με σκιάζεται η τσαμπούνα
δε φοβάται η μουσική
και χορεύοντας μου λένε
πως γλεντήσαν τη ζωή
κι όταν έρχονται μπροστά μου
λεν’ η ώρα η καλή.




                                                                                   Μάης 2020


Δημοκρατία





Η Δημοκρατία
σαν αλυσοδεμένη σουφραζέτα
στέκει αμίλητη και μας κοιτά στα μάτια. 
Αιχμάλωτη των κυβερνήσεων
πεινάει και διψά
κρυώνει στα παγωμένα κελιά
αδίστακτων συμφερόντων.
Πολιτικάντηδες την ακρωτηριάζουν
της έχουν κόψει τη γλώσσα
τα μάτια της τα έχουν βγάλει προ πολλού.
Την περιφέρουν σε εθνικές επετείους
με εισιτήριο ακριβό
αξιοθέατο για τους πολλούς
αλλόκοτο θέαμα για τους νοήμονες.
Γερασμένη και αβοήθητη
βαριανασαίνει ξεψυχώντας
από την ίδια της τη μάνα προδομένη. 



                                                                                  2020


Το λουλούδι της Σρεμπρένιτσα*



Ο πόνος άφθονος στις γειτονιές του κόσμου
ποτάμι κόκκινο στις όχθες των αιώνων.
Μαριονέτες οι άνθρωποι
σε ύπουλα παιχνίδια εξουσίας,
ματωμένοι κύκλοι επαναλαμβάνονται
σαν ανοιγοκλείσιμο βλεφάρων
σαν λογική ακολουθία φυσικής ροής.
Κάθε τόπος και μια ιστορία
σε κάθε τόπο κι ένα νεκρώσιμο λουλούδι
να θυμίζει την καταστροφή,
όπως εκείνο με τα έντεκα λευκά πέταλα
γύρω από έναν πράσινο σπόρο
έντεκα μάνες που τα άσπρα τους μαντήλια ακουμπούν
στο φέρετρο ενός παιδιού.
Στον ανθό του ο καρπός της ελπίδας
που δύναμη απέραντη θα γίνει
και θα σκοτώσει την εκδίκηση.
Το θανάσιμο αίμα της πληγής
ακουμπά τη συγχώρεση
στους ώμους του φονιά.
Το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής
ανθίζει με τα δάκρυα της θλίψης,
τα νεκρά σώματα των αθώων
μας δείχνουν το δρόμο της ειρήνης.
Η αγάπη ξεκινάει
από την αποδοχή εκείνων
που δεν είναι σαν εμένα.  


*Το κεντητό λουλούδι της Σρεμπρένιτσα συμβολίζει τη γενοκτονία
   στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη τον Ιούλιο του 1995.
   Τα έντεκα πέταλα συμβολίζουν την 11η Ιουλίου 1995, το λευκό του χρώμα
   συμβολίζει το μαρτύριο και το πράσινο χρώμα στο κέντρο του άνθους
   συμβολίζει την ελπίδα.



                                                                           Μάρτης 2020 

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ – ΡΟΥΚ



Στης μοναξιάς σου το αμίλητο σκοτάδι
λέξεις υφαίνεις από άνεμο κι αγάπη
φάροι να φέγγουν στα ταξίδια ποιητών
και τις ανθρώπινες ψυχές να γαληνεύουν.
Το χαμόγελο της καρδιάς σου
δροσίζει απλόχερα περαστικούς
σ’ ακολουθεί παντού καλά να κρύβει
τη θλίψη που σε τρέφει από παιδί
ένα λυγμό του πόνου σου
οι άλλοι να μη δούνε.


Λίγες φορές σε συνάντησα
λίγα τα λόγια που ανταλλάξαμε
τόσο μεγάλα και πολλά
αυτά που μου έδωσες.
Στον ουρανό της προσφοράς
λάμπει το άστρο σου σαν ήλιος μεθυσμένος
σε λάγνο κοίταγμα καυτού μεσημεριού.
Στον ουρανό του τίποτα
έγινες ένα κάτι
καντήλι άσβηστο
στα δάχτυλα του πάντα
αχνοφωτίζεις τις σκιές
θαμπών βλεμμάτων.



                                                       Γενάρης 2020 
ΑΓΑΠΗ ΚΟΜΜΕΝΗ ΣΤΑ ΔΥΟ





Αγάπη κομμένη στα δυο
ποια πλευρά ν’ αγαπήσω;


Οι πεθαμένες ψυχές
αμαυρώνουν την ομορφιά μου
οι χαμένες ζωές
θλίβουν την ύπαρξή μου
ενδοφλέβιο μίσος
διχάζει τη θάλασσά μου.


Ορίζοντας γεμάτος αγωνία
ματαιώνει τη γαλήνη,
ανελέητα συμφέροντα
καθισμένα στο θρόνο τους
αποσταθεροποιούν το μέλλον
με ύποπτες διαχωριστικές γραμμές
που αφανίζουν τους λαούς.


Το διχοτομημένο μου σώμα
θωπεύει ο θάνατος.


Ποιων δυνατών παιχνίδια
ποιων αδερφών αδιαφορία
διαιωνίζουν τις πληγές μου;





 2016 
Το μπλουζ του Πειραιά




Σοκάκια στενά 
για χρόνια πολλά
με δέχονται μέσα
στην υγρή αγκαλιά.
Με λύπες, χαρές
εικόνες του χτες
περνάνε μπροστά μου
σαν της μνήμης σκιές.


Καράβι μικρό
ταξίδι γοργό
ζωή μια στιγμούλα
στάσου να σε χαρώ.
Η νύχτα ριπή
η μέρα σκυφτή
η λέξη σωπαίνει
και φωνάζει η σιωπή.


Λιμάνι ζεστό
αλμύρας πιοτό
με πότισες πάλι,
το μεθύσι γλυκό.
Των βράχων φωνές
γοργόνες θαμπές
της θάλασσας χάδι
των κυμάτων ευχές.






 2017
ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΟΥ ΠΑΛΙΑΤΣΟΥ





Τον εύκολο δρόμο διαλέγεις
δε θέλεις φορτίο στην πλάτη
και βάρος να σέρνουν τα βήματα
τα απρόθυμα
σου μοιάζει ασήκωτος κόπος
το κάτι που θα ‘ναι δικό σου
καρπώνεσαι έτοιμη λύση
με πρόσχημα. 


Ψεγάδι ντροπής δε σου μίλησε
στην άσωτη πλεονεξία
και ύποπτο γλέντι σε ρούφηξε
στο χαμό του
ανεύθυνες πράξεις σ’ αγκάλιασαν
και βαλς με τα λάθη χορεύεις
ντυμένος πολύχρωμο ένδυμα
πιερότου.  


Παλιάτσε στη μοίρα σου γέλα
γλεντάνε οι επιλογές σου
πηδώντας τραγούδα τα κρίματα
τα ανείπωτα
στον πόνο μονάχος σου κλάψε
ζωγράφισε φως της ψυχής σου
στα πάντα κρυμμένη η λύτρωση
και στο τίποτα.  





Νοέμβρης 2017
Ξενάκι





Σε ξένο τόπο η στράτα μου
μεγάλωσε τα νιάτα μου.
Αχ πέλαο της Ικαριάς
και τα ξενάκια μην ξεχνάς.

                Ο ξένος τόπος πια δικός
                και ο δικός μου μακρινός.


Τον ξένο τόπο πάτησα
μ’ αγάπησε κι αγάπησα.
Λιμάνι κόκκινο, ζεστό
στην αγκαλιά σου νοσταλγώ.

                 Ο ξένος τόπος πια δικός
                 και ο δικός μου μακρινός.


Επήγα και δε γύρισα
και τώρα σ’ αποθύμησα.
Αχ πέλαο της Ικαριάς
που τα ξενάκια αγαπάς.

                  Ο ξένος τόπος πια δικός
                  και ο δικός μου μακρινός.   



Γενάρης 2018 

ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΛΟΙΠΟΝ






Όλα καλά λοιπόν!
Ο πρωθυπουργός μας και οι υπουργοί του έκαναν κάτι μοναδικό, πρωτότυπο, που δεν έχει γίνει ποτέ: ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη!
Τι ανδρεία! Τι πολιτικό σθένος! Τι ακμαιότατη ηθική!
Ας τους χαιρόμαστε λοιπόν! Επειδή για μένα οι πολιτικοί ενός τόπου είναι ο καθρέφτης του λαού.
Ας χαιρόμαστε, βέβαια και τους άλλους, ξέρετε εκείνους που με την πολυτέλεια του δεύτερου το παίζουν παλληκάρια, εκείνους που όταν κυβερνούσαν χτες διατηρούσαν και συντηρούσαν αυτήν την εγκληματική ανομία που μας βολεύει όλους σαράντα χρόνια τώρα και βάλε…  
Φυσικά ας χαιρόμαστε και… τα ρέστα, ξέρετε τους υπόλοιπους στις γωνίτσες που το παίζουν επαναστάτες, αυτοί βέβαια έχουν ακόμη μεγαλύτερη πολυτέλεια και άνεση, ότι δε θα κυβερνήσουν ποτέ, οπότε τους παίρνει και για καμιά κουβέντα παραπάνω.


                                Κι έτσι ήσυχα κι ωραία
θα συνεχίσουμε όλοι το ίδιο μεταπολιτευτικό παιχνιδάκι μας: σήμερα καίω και μπαζώνω, αύριο χτίζω αυθαίρετα χωρίς καμία προφύλαξη και μεθαύριο τα νομιμοποιεί ο υπουργός με μια τροπολογία, κι όποιον πάρει ο χάρος. Ξέρετε, αυτήν τη νοοτροπία που μας έμαθαν οι γονείς και οι δασκάλοι μας και εμείς την εξελίσσουμε σε συνδυασμό με τα υψηλά ιδανικά και φρονήματα του χαρακτήρα μας… 
Κι έτσι ήσυχα κι ωραία θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε χωρίς να τιμωρηθεί κανείς ή στην καλύτερη περίπτωση να τιμωρηθούν οι λιγότερο ευθυνόμενοι. Άλλωστε η οργανωμένη χώρα μας έχει όλους τους κατάλληλους μηχανισμούς και ήδη τα πράγματα προχωράνε ομαλά, όπως γίνεται σαράντα χρόνια τώρα : οι εθελοντές κάνουν αυτά που θα έπρεπε να κάνει η πολιτεία ( να ‘ναι καλά οι άνθρωποι, ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτοί ) για να μην την επιβαρύνουμε την καημένη με επιπλέον φορτία και οι κυβερνόντες θα δώσουν τις απαραίτητες αποζημιώσεις συνοδευόμενες από τα δέοντα συλλυπητήρια και την υπόσχεση ότι θα ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα από ‘δω και πέρα, διότι ένας πολιτικός πρέπει να ξυπνά στον πολίτη του το αίσθημα της ασφάλειας και της ελπίδας!
Σ’ αυτό το σημείο ( παραλίγο να μου διαφύγει, θα ήταν προσβλητική αγένεια από μέρους μου ) μπαίνουν στο σκηνικό, βέβαια, και όλοι αυτοί οι φιλάνθρωποι μεγαλοκαρχαρίες με τις δωρεές τους και την υποστηρικτική τους ψιχουλοβοήθεια ( ευκαιρία να ξεπλύνουν μερικά δισεκατομμύρια ) ξέρετε, αυτοί που αύριο θα χτίσουν στα καμένα.
Εννοείτε ότι θα βοηθήσουμε κι εμείς με το υστέρημά μας, ξέρετε, όλοι εμείς που χτες ούτε που σκεφτήκαμε να αντιδράσουμε όταν βιάζαμε τη Φύση και στήναμε μελλοντικές παγίδες θανάτου. Δε βιαζόμαστε όμως, θα αντιδράσουμε κι εμείς όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, όταν καεί το δικό μας σπίτι, όταν θρηνήσουμε το δικό μας άνθρωπο, όταν θα λαμβάνουμε κι εμείς τις απαραίτητες αποζημιώσεις, φιλανθρωπικές βοήθειες και υποσχέσεις.


                                   Φυσικά και θα συλλυπηθώ
με όλο τον πόνο και τη θλίψη της ψυχής μου.
Σε κανέναν δεν αξίζει αυτό και για κανέναν λόγο, κι ακόμη περισσότερο όταν συμβαίνει εξαιτίας σκοτεινών συμφερόντων.
Συλλυπητήρια στα σημερινά θύματα, στα χτεσινά και στα μελλοντικά.
Συλλυπητήρια και σ’ αυτόν το λαό, σ’ αυτόν τον τόπο.
Και είναι τα ίδια συλλυπητήρια που είχα εκφράσει και χρόνια πριν, κάπου στο τέλος της δεκαετίας του ογδόντα, έφηβος τότε, όταν έβλεπα να μας δηλητηριάζουν με εγκληματικές νοοτροπίες και να μας εκπαιδεύουν για να γίνουμε εν δυνάμει δολοφόνοι που δε θα τιμωρηθούν ποτέ. Είναι τα ίδια συλλυπητήρια που έχω εκφράσει πολλές φορές μέχρι σήμερα, όταν διαπιστώνω ότι αυτές οι νοοτροπίες μας έχουν μετατρέψει σε… ( άντε, ας μην το πω ) απάνθρωπα όντα που δε μας ενδιαφέρει τίποτα εκτός από τον εαυτό μας, που δε νοιαζόμαστε ούτε για τα παιδιά και τα εγγόνια μας, που δε βλέπουμε ούτε πόντο πέρα από τη μύτη μας.
Συλλυπητήρια και στην όποια ελπίδα μας που έχασε άλλο ένα κομμάτι από την ήδη σαπισμένη σάρκα της.
Και να μην ξεχάσουμε, τέτοιες παγίδες θανάτου υπάρχουν ακόμη πολλές γύρω μας στην πανέμορφη χώρα μας.
Συλλυπητήρια, λοιπόν και εις άλλα με υγεία! 


Υ.Γ.    ίσως τα παιδιά μας
          να αλλάξουν το αύριο  





28 Ιούλη 2018

ΣΚΟΝΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ 





Σκόνη της πόλης μπαίνει στα μάτια μου
σκόνη της πόλης μέσ’ στην καρδιά μου
βουή ατελείωτη το μυαλό μου ζαλίζει
θορυβώδη οχήματα τη σιωπή μου πληγώνουν,
πόσες στιγμές χαθήκαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα
πόσα όνειρα σταματήσαν στο κόκκινο
πόσες επιθυμίες τα στοπ προσπεράσαν.  
Στα σοκάκια η σκιά μου τρεκλίζει
η μεθυσμένη μου νιότη σε δρόμους αλλιώτικους περπατάει
και τους παλιούς αλλιώς τους βλέπει πια.
Θαλασσινή αύρα το λιμάνι δροσίζει
ο πόνος του νόστου τη μνήμη ξυπνά,
σαν αστραπή περνά ο καιρός σε άγνωστες λεωφόρους
δίχως σήματα και πινακίδες πορεύεται
ώσπου χάνεται σαν ομίχλη σε μουντό πρωϊνό
παγωμένες σταγόνες οι διδαχές του
στον αέρα που μου χαϊδεύει το πρόσωπο
να ανασάνω λίγο ακόμη
να ανασάνω…  






Νοέμβρης 2019

  Σε περιμένω μαμά   Σε περιμένω μαμά θα ανταμώσουμε πάλι όταν έρθει η ώρα θα αγκαλιαστούμε ξανά σε πιο όμορφους τόπους. Πες και σ...