ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 ) Ντίνος Ι. Γλαρός

Ο ΠΙΤΣΙΡΙΚΟΣ ΜΕ ΤΟ ΤΑΜΠΟΥΡΛΟ*

Παίξε ταμπούρλο πιτσιρίκο

να τραγουδήσουμε μαζί

για να ξορκίσουμε τη μοίρα

που μας ρημάζει τη ζωή,

πνεύματα και θεομηνίες

της άγριας φύσης την οργή.

Άκου και μένα πιτσιρίκο

πάντα θα είμαστε μικροί

σ’ αυτό το σύμπαν που αλλάζει

κουκίδα που θα αφανιστεί,

παίξε ταμπούρλο πιτσιρίκο

έχουμε μείνει ζωντανοί.

*Η αρχική ιδέα μού δόθηκε βλέποντας μία φωτογραφία σε κάποια εφημερίδα:

μετά το τσουνάμι στην Ινδονησία το Δεκέμβρη του 2004 ένα παιδί παίζει ταμπούρλο στην παραλία, κοιτάζοντας τη θάλασσα, για να διώξει τα κακά πνεύματα.

Γενάρης 2005

ΦΩΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΣΚΟΤΕΙΝΟ

Φως της ψυχής μου σκοτεινό

κουρνιάζει μέσα μου για χρόνια

κι άξαφνα ρίχνει σε ανύποπτη στιγμή

μια λάμψη τόσο δυνατή που με τρομάζει.

Δαίμονες βγαίνουν απ’ τα άδυτα του Νου

παιδιά αυτόνομα απ’ τη δική μου σάρκα

θα τα γνωρίσω, θα τα μάθω ή ποτέ

δε θα προλάβω να τα δω τα μυστικά τους;

Χαμένη ενέργεια πού πας,

πού καταλήγεις μεσ’ στην άβυσσο του χρόνου;

Αφού δεν ξύπνησες σ’αυτό που λέω ζωή

χάνεσαι, άραγε, προτού να ζήσεις;

Γνώση άγνωστη μ’ αφήνει να διψώ

και λίγο – λίγο τις σταγόνες της μου δίνει

που κάθε μία την πληρώνω ακριβά.

Πολλά κερδίζεις, απ’ το δύσκολο το δρόμο.

Αχ, ανθρωπάκι τι ζητάς

σ’αυτό το θαύμα που γύρω σου συμβαίνει;

Αν καταλάβεις πόσο είσαι μικρός

τότε θα βρεις τα πιο μεγάλα.

2005

ΑΝΕΜΟΣΤΡΟΒΙΛΟΣ

Άνθρωποι που ζητάνε βοήθεια

σιωπηρά

χωρίς κραυγές, χωρίς λυγμούς

τις κραυγές τις κρατάνε μέσα τους

να μην τις ακούσει κανείς

και τρομάξει

όπως τρομάζει όταν τους βλέπει ξαφνικά

μέσ’ στο σκοτάδι

ξαπλωμένους στη γωνιά του δρόμου

τις κρύες νύχτες

τις βροχερές

κουλουριασμένους μήπως μπορέσουν

να ζεσταθούν

για απόψε

γιατί αύριο...

ποιος ξέρει.

Ζήσανε τον πόλεμο

και άντεξαν.

( Αλήθεια, τι πιο μεγάλο μπορείς να πεις απ’ αυτό; )

Ήρθανε σε καινούριες στεριές

απ’ οπουδήποτε

άλλωστε δεν έχει πια σημασία

το παρελθόν δεν υπάρχει πια

χάθηκε

όπως χάθηκαν τα πάντα

σαν μια αχυρένια καλύβα

που την εξαφανίζει ο ανεμοστρόβιλος.

Δε ζητάνε πολλά

όσες ελεύθερες ανάσες τους απομένουν

( πλήρωσαν το τίμημα και με το παραπάνω )

σε ξένους τόπους

με άγνωστες γλώσσες

με αλλιώτικα τραγούδια

παρέα με τον εφιάλτη

καρφωμένο στο μυαλό τους

κάθε στιγμή.

Παρέα με τον εφιάλτη

που δε θα διακοπεί ποτέ.

Όμως εδώ θα βρουν μόνο

καχυποψίες που τους κοιτούν δύσπιστα

ματιές που φοβούνται μην τις κλέψουν

μερικές φορές λυπητερές, συμπονετικές

λέξεις ειρωνικές που τους μειώνουν την αξιοπρέπεια

χέρια που δε θα απλώσουν να τους χαιρετήσουν.

Ίσως να μη μάθουν ποτέ

αν αυτό που ζουν τώρα

είναι χειρότερο

από αυτό που έζησαν.

Ζωή που κυλάς

δίχως να κοιτάς πίσω.

Ζωή που ξυπνάς κάθε μέρα

με άλλη μορφή.

Ζωή που έρχεσαι και φεύγεις

όποτε εσύ θέλεις.

Μοναδική ζωή

που τα μικρά τα κάνεις μεγάλα

και τα μεγάλα τα κάνεις

να έρχονται σε μια στιγμή

και να καταστρέφουν τα πάντα

όπως την αχυρένια καλύβα

ο ανεμοστρόβιλος.

Ξημέρωμα 20 Ιούλη 2005

ΟΝΕΙΡΑ*

η Γνώση δίνει τροφή στη Σκέψη

και η Σκέψη μεγαλώνει τη Γνώση

Όνειρα ξεκάθαρα, εύμορφα

άδολα όνειρα

σε θολό τοπίο

ασφυκτικά περικυκλωμένο

από διεφθαρμένα σύννεφα

που ξερνάνε πνευματική και ψυχική σαπίλα.

Σαγηνευτικές Σειρήνες τα μαγεύουν

και υπνωτισμένα χάνονται

στη σκοτεινή λήθη,

αιμοδιψείς δράκοι τα τρομάζουν

και φοβισμένα λουφάζουνε

στης υποχώρησης το καταφύγιο,

πεθαίνουνε άδικα

αθώα θύματα σατανικών παιχνιδιών

και ξεδιάντροπης εκμετάλλευσης.

Ξεχασμένα όνειρα

κείτονται απραγματοποίητα

πάνω σε μάταιες θυσίες.

Όμως αν υπάρχει έστω και ένα

είναι αρκετό

για να σου δώσει ανάσα

για να σε κάνει να πολεμήσεις

τους δράκους και τις Σειρήνες.

Αν τα χαμένα μας όνειρα

αναταράξουν το σκοτάδι

σαν άσπλαχνες ερινύες,

αν πετάξουμε από τα μούτρα μας

τον φερετζέ της Μάθησης,

αν η Σκέψη πετάξει ελεύθερη

τότε θα έρθει η στιγμή

που οι πεθαμένες ψυχές των ζωντανών

θα αναστηθούν

που τα επτασφράγιστα μυστικά της Γνώσης

θα εκραγούν

μέσα από τα κοιμισμένα ηφαίστεια

του μυαλού μας.

*Η αρχική ιδέα γεννήθηκε με αφορμή τις ( συνηθισμένες ) αναταράξεις στην Παιδεία το φθινόπωρο του 2006.

Οκτώβρης 2006

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Με τρόμαξε η αγάπη σου

γι’ αυτό την πλήγωσα.

Μέσα στην ανελέητη σιωπή της μοναξιάς μου

στην ατέλειωτη λήθη λάγνων ηδονών

μέσα στην πονηρία αυτού του ύποπτου κόσμου,

σκόρπισαν σαν φτερουγίσματα

το άδολο χαμόγελό σου

τα χρώματα των ματιών σου

οι αλήθειες στα λόγια σου.

Με τρόμαξε η αγάπη σου

γι’ αυτό την αρνήθηκα

νομίζοντας πως η φυγή θα με σώσει,

καμμιά φυγή δε σε σώζει

από κάτι που δεν ξεχνάς.

Απουσία αβάσταχτη

στο κενό της καρδιάς μου,

κοφτερά δάκρυα

κομματιάζουν τη σκέψη μου

και σε κάθε ουλή

στάζουν μια θύμηση.

Τα χαμένα χάδια

στοιχειώνουν το σώμα μου,

οι ανεκπλήρωτες πράξεις

κείτονται βουβές,

τα ανείπωτα λόγια μαργώνουν

στις στιγμές που πέρασαν.

Αγρύπνια λυτρωτική

απαλύνεις τη λύπη

φέρνοντας στα βλέφαρα

μια ανίκητη εξάντληση

που με βυθίζει σε έναν αγανό

και θλιμμένο ύπνο

δίχως όνειρα.

Αλγεινό ξύπνημα

με οδηγεί στο γυρισμό,

τα λάθη μου ολόγυμνα μπροστά σου

διάφανα τραύματα

που τους έχει απομείνει μόνο

μια ικεσία συγχώρεσης

2007

ΘΑΝΑΤΟΣ

Στον Κ.Γ. Καρυωτάκη

Ασάλευτη σιωπή

τα φέρνεις όλα στο τέλος

ελπίδες και σχέδια

αγωνίες και φόβους

μίση και έρωτες

πλούτη και φτώχεια.

Αρκεί μία στιγμή

μόνο μια ανάσα

μόνο ένα βήμα

μια σκέψη

κι όλα σταματούν

ξαφνικά και τυχαία

έτσι όπως άρχισαν,

έρχεται ο μεγάλος Άγνωστος

κι αυτό που λέμε ζωή μένει

ένα ημιτελές όνειρο.

Όταν ο Νους αποκοιμηθεί

όλα μικραίνουν

εξαφανίζονται

οι άλυτες απορίες

τα βασανιστικά ερωτήματα

και μένει μόνο

η γαλήνη στο πρόσωπο,

η γαλήνη.

Δώρο του Σύμπαντος

το οξυγόνο που μας τρέφει

το οξυγόνο που μας φθείρει

που μας κάνει να αναβοσβήνουμε

γαλάζες αναλαμπές μέσα στο Χάος

παιχνιδίσματα του φωτός

στο στιφρό σκοτάδι.

Στο τελευταίο ξημέρωμα

ο Χρόνος κείτεται ηττημένος

στο Μηδέν

στο Άπειρο*

^*Με το Μηδέν και το Άπειρο να συμφιλιωθούμε

Κ.Γ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

2008

Ο ΚΗΠΟΣ

Πράσινο φύλλωμα στου χτες την αναπόληση

Στου σήμερα τα αποκαΐδια τι να φυτέψεις

Μόνο λέξεις στο άδειο κεφάλι μας

Βλαστάρια ελπίδας

που θα ξεραθούν στον άγονο τρόπο σκέψης μας

Πονηροί χωρικοί καλλιεργούν ημιμάθεια

Να μη θεριέψουν τα φυτά

Να μην απλώσουν ρίζες στη Γνώση·

η αμάθεια είναι το πιο δυνατό χαλινάρι

Ιδιοτελείς κηπουροί κλαδεύουν τα κλαριά

και απλώνουν σπόρια μίσους στο χώμα

Μπολιάζουν τις Γραφές με το μπόλι της αρεσκείας τους

Μοναδική σωτηρία

να βγούμε από τα βολικά θερμοκήπια του μυαλού μας

Μοναδική σωτηρία ο κήπος μας

2008

Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται και στην ανθολογία

Ποιητικές Συμπλεύσεις 3 – Ρευστά όρια ( 2019 εκδόσεις Εντύποις )

ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΙΓΟΙ

Στο Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα

Είμαστε λίγοι

κι ίσως να μην ανταμώσουμε ποτέ

λίγοι και σκορπισμένοι

αντιστεκόμαστε ο καθένας μόνος του

στην παράνοια του καιρού,

κρυμμένοι στα προσωπικά μας καταφύγια

ξένοι σε μια κοινωνία

που κυριαρχεί το χάος

και η ασημαντότητα.

Έχουμε χάσει τα αυτονόητα

και η ποιότητα της ζωής μας

σκοντάφτει στις λακκούβες των δρόμων

χάνεται στη ματαιοδοξία μας.

Σαν φωτοβολίδες πριν απ’ το ναυάγιο

αστράφτουν στο σκοτάδι

οι φωνές μας,

λέξεις-ριπές

της σιωπηρής μας επανάστασης

εκτοξεύουν τα ποιήματά μας,

ύστατες προειδοποιήσεις

τα τραγούδια μας.

Είμαστε λίγοι

κι ίσως να μην ανταμώσουμε ποτέ

μα κάποτε-κάποτε

ακούμε ο ένας τη φωνή του άλλου,

ακούμε μια άλλη φωνή

να λέει αυτά που θέλαμε να πούμε·

σμίγουν οι όμοιες σκέψεις μας

και νιώθουμε ότι δεν είμαστε μόνοι.

Νοέμβρης 2008

ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ

Πουλήστε την Ακρόπολη, τους στύλους του Διός

δικό σας ό,τι έχουμε, το αίμα μας, το βιός

γεμίστε τις κοιλάρες σας τώρα που κυβερνάτε

ό,τι μπορείτε κλέψετε, ό,τι μπορείτε φάτε.

Και ο φτωχός λαός, εμείς

σας προσκυνούμε αδαείς

και ο φτωχός λαός, εμείς

σας προσκυνούμε αδαείς.

Χαμένη η ελπίδα μας, το μέλλον των παιδιών

πληρώνουμε τα όνειρα φτηνών ιδανικών

κατήφορο αγύριστο όλοι μαζί κυλάμε

κι εκείνα που δεν κάναμε πάντα θα τα χρωστάμε.

Μα ο φτωχός λαός ξυπνά

τότε αστράφτει και βροντά

μα ο φτωχός λαός ξυπνά

τότε αστράφτει και βροντά.

( Ελπίζω τ’ άλλο το πρωί

μην έχει αποκοιμηθεί…. )

Δεκέμβρης 2008

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ

Είναι καιρός

να ανακεφαλαιώσουμε

να κάνουμε μια περίληψη του παρελθόντος

και να αλλάξουμε σελίδα,

ίσως κάτι καταφέρουμε

αν ξεκινήσουμε πάλι απ’ την αρχή.

Σε μια δίνη μας έχουν παρασύρει

οι ελπίδες της ματαιοδοξίας.

Κι όμως ο άνθρωπος

είναι ένα συμπαθέστατο ζώο

με ξεχωριστές ικανότητες.

Ω, πύρια Υπεροψία

που τυφλώνεις την ψυχή και το νου!

ΙΙ

Λάθος, όλα τα λογαριάσαμε λάθος

όλα λάθος τα κάνουμε σαν ανίδεα παιδάκια,

πελώρια απόδειξη η Ιστορία

πλακώνει τη μνήμη μας με ματωμένους κύκλους

που εναλλάσσονται ίδιοι κι απαράλλαχτοι

σε διαφορετικά τοπία.

Φτιάχνουμε νόμους

για να αυτοκρινόμαστε <<πολιτισμένοι>>

όμως ο <<πολιτισμός>> και οι νόμοι μας

δε διαφέρουν από τον πολιτισμό και τους νόμους

της ζούγκλας.

Πονηροί θεοί, δημιουργήματά μας,

κρύβουν τη Γνώση και απειλούν το κεφάλι μας

με τερατώδη σπαθιά και αλγεινές τύψεις.

Ω, φόβε

ένστικτο φριχτό, δαμαστή των ζωντανών!

ΙΙΙ

Ως πότε οι πολλοί

θα είναι τα άμυαλα κουτάβια των λίγων,

ως πότε θα πορευόμαστε τυφλοί;

Ανδρείκελα κατευθυνόμενων ιδανικών,

αλλάζουν γύρω μας οι αιώνες

κι εμείς πεισματικά στο σκοτάδι.

Ω, Μωρία

είσαι πιο επικίνδυνη κι από τη χειρότερη καταστροφή!

ΙV

Είναι καιρός

να κάνουμε κάτι,

λίγο πιο όμορφη την αυριανή μέρα των παιδιών μας

λίγο χώρο για τη σκέψη του διπλανού μας

λίγα λόγια για τις μελλοντικές μοναξιές.

Ω, Ουτοπία

ευδαιμονική πλάνη, αγαλλίαση της ψυχής!

Γενάρης 2009

Αυτογνωσία

το να υπομένεις αδιαμαρτύρητα ένα κακό

είναι το ίδιο με το να το έχεις δημιουργήσει

Ο μεροληπτικός δικαστής

ο μπάτσος που σκοτώνει

ο απατεώνας έμπορος

ο διεφθαρμένος πολιτικός

ο μικροπρεπής διανοούμενος

ο ιδιοτελής δάσκαλος

όλοι αυτοί δε βρίσκονται πουθενά αλλού

παρά μέσα μας.

Η σήψη που μας περιτριγυρίζει

ξεκινά από εμάς τους ίδιους,

εμείς είμαστε

των άδικων νόμων οι νομοθέτες.

Είναι εύκολο να λέμε πως φταίνε οι άλλοι

για ό,τι κακό συμβαίνει

να αποδεσμευόμαστε από τις προσωπικές μας ευθύνες

( κάθε μας κίνηση ανευθυνότητα )

και αναιδώς να αγορεύουμε

κίβδηλοι σωτήρες.

Αν όμως δούμε τα πράματα

από την ανάποδη

( όπως λέει κι ο ποιητής )*

αν αμφισβητήσουμε τον τέλειο εαυτό μας,

αν αμφιβάλλουμε για το σωστό των πράξεών μας

τότε όλα θα είναι αλλιώτικα

διότι

η αμφιβολία δημιουργεί

καινούριες αλήθειες.

*να ιδώ τον κόσμο ανάποδα

τον αδερφό μου ξένο

και τον οχτρό αδέρφι μου

αδικοσκοτωμένο

<< Ο ΤΡΕΛΟΣ >>

Κώστας Βάρναλης

Οκτώβρης 2009

Ε, ΑΝΘΡΩΠΕ

Το χειρότερο είναι να έχεις πεθάνει

πριν από το φυσικό σου θάνατο

Ε, άνθρωπε

που νομίζεις πως είσαι

ο βασιλιάς της Γης

το κέντρο του Σύμπαντος,

προσκυνώ σε πολυξεμωραμένε μου

βασιλιά της Βλακείας.

Δέξου τα ταπεινά μου

πολύτιμα δώρα

απ’ όλο τον κόσμο διαλεγμένα

για την άπληστη Μεγαλειότητά Σου:

τον τελευταίο κέδρο

για να τον κάψεις στο τζάκι σου,

το τελευταίο ζώο

επιβεβαίωση της κυριαρχίας σου,

το τελευταίο καθαρό οξυγόνο

σε μπουκάλι πλαστικό,

τον τελευταίο άνθρωπο

ταριχευμένο.

Σου αξίζουν Αφέντη μου

αιώνες πολλούς κοπίασες

για να καταστρέψεις τα πάντα,

τώρα το μόνο που μένει να αφανίσεις

είναι το Βασίλειό Σου.

Ε, άνθρωπε

συμβουλάτορας κακός η πλεονεξία,

χτίζεις πόλεις ολάκερες

μηχανές του χρήματος

Ντουμπάι της ματαιοδοξίας

που θα βουλιάξουν στην άμμο.

Δεν καταλαβαίνεις, κοντόφθαλμε,

ότι πεθαίνεις;

Ε, άνθρωπε

στου μυαλού σου την έρημο βρέχει

τα αποτελέσματα των επιλογών σου,

σταγόνες – κέρματα το αίμα σου

στιλπνό χαλάζι τα λάθη σου

φωσφορίζουν στο σκοτάδι

του φανατισμού σου.

Ε, άνθρωπε

καημένε, μικρόμυαλε ανθρωπάκο

ξύπνα

έρχεται η θάλασσα

να σε πνίξει.

Ε, άνθρωπε

το πιο επικίνδυνο ελάττωμα

είναι η Ανοησία.

Δεκέμβρης 2009

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Φωνή γυναίκια, θαλπερή

το πρώτο φως του Αποσπερίτη,

της Γης η πιο γλυκιά στιγμή

απ’ τ’ ουρανού σα βγει την κρύπτη.

Λαμπρή η Πούλια σα φανεί

κόψε της μέρας τον καρπό σου

ωραία κι άσχημα μαζί

κάνε τον απολογισμό σου.

Γενάρης 2010

Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται και στην ποιητική ανθολογία :

Της νύχτας τα καμώματα ( 2019 εκδόσεις Κύμα )

ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΑ

Έρεβος

σήψη και βρώμα

ρέουν στα γονίδιά μας,

μικρόμυαλη έπαρση

η συμπεριφορά μας,

ανόητες επιλογές τρέφουν

την απληστία μας.

Επικίνδυνη αμορφωσιά

μας χειραγωγεί,

άβουλοι αμνοί

βόσκουμε όνειρα.

Φτωχοί και βασανισμένοι

αφεθήκαμε

στη φτηνή καλοπέραση

στη φτηνή ευτυχία.

Χάσαμε το νόημα της ζωής

κι εκείνη

πεντακάθαρο νερό

στάζει από τα χέρια μας

και χάνεται

σταγόνα τη σταγόνα

σε κάθε ανάσα μας.

Δεν οσμιζόμαστε

την ευκαιρία που αιωρείται

να αλλάξουμε

να εξαγνιστούμε

να αξιοποιήσουμε

το μεταίχμιο.

Όμως ποιος θα μας οδηγήσει;

Από πού να γαντζωθούμε απελπισμένα;

Μόνο γκρεμός

αμετάκλητη πτώση.

Ποιον να ακολουθήσουμε

στο σκοτάδι;

Βήματα τυφλά

κι ούτε μια πυγολαμπίδα.

2011

Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο του Βασίλη Καραβάση:
Αριστερά? Άσε μας κουκλίτσα μου! ( αυτοέκδοση 2019 )

ΣΗΜΑΔΙΑ

γινόμαστε δυστυχισμένοι

διότι δεν εκτιμάμε

αυτά που έχουμε

Τυφλά ψάρια

μέσα σε υδρόβιες σπηλιές,

χρώματα του σκοταδιού

σκοτάδι του φωτός.

Μικρά πουλιά

νικούν την απόσταση

με την αντοχή του σώματός τους.

Ρανίδα σπέρματος εξελίσσεται

σε θαυμαστό κτήνος

που περιφρονεί τη Φύση.

Ο δυνατότερος όλων

το άφαντο σκαθάρι!

Παντού γύρω θαύματα

ανεξήγητα θαύματα.

Ευωδιές στη μέση του Χάους

ζευγάρωμα χωρίς άγγισμα,

νερά που χορεύουν στον άνεμο

και άνεμοι που στροβιλίζονται

σ’ έναν πλανήτη

που αλλάζει κάθε στιγμή,

που αλλάζει σε μια στιγμή

με ένα μεταμορφωτικό σεισμό

ή έναν εμετό ηφαιστείου.

Ω! Πόση κινητικότητα

στη γαλάζια άκρη του Σύμπαντος.

Παντού γύρω σημάδια

της μοναδικότητάς μας.

Ανάσα οξυγόνου

που χαρίζει τη ζωή και το θάνατο,

μεθυστική έπαρση

τιθασεύει το χρόνο,

φόβοι θαρραλέοι

δημιουργούν θεούς.

Τα πάντα κερδισμένα με κόπο

ακόμη και το πιο δειλό χαμόγελο.

Ο χρόνος υποκειμενικός

ο χώρος ευάλωτος

και η Αλήθεια αμείλικτη:

το πιο μεγάλο μας επίτευγμα

ένα μεγαλειώδες τίποτα.

Παντού γύρω σημάδια

της ασημαντότητάς μας.

2013